TOURFLITS
VIVE LE VÉLO
VanderAerden vertelt over zijn groene truien en Blaudzun is lyrisch over Lombardije maar zij worden ingehaald door het treintje van Artouste, het treintje van de stilte. We mogen mee door de Pyreneeën en zijn in de wolken weg van Pau en Fédrigo. We rillen van ontzag en zijn weer kind. We zien een adelaar maar durven hem niet na te kijken, zo dicht langs het ravijn. Klein zijn we, en stil. Echtparen zitten hand in hand, sommigen filmen, anderen maken foto’s, wijzen naar wat ze beneden zien. Een renner? Nú al, voor iedereen uit? Geitenpaadjes, als grijze draadjes geweven in een groen kleed, een groot groen kleed dat onverschillig lijkt neergesmeten door iemand met een gelukkige hand…..Er wordt iets verteld maar het iets ontgaat me, niets wil ik weten nu. Dáár ergens, verderop, ligt de Aubisque en daar lag Wim van Est in zijn gele trui. In het ravijn. Hij leek op een boterbloem, volgens ooggetuigen, en een horlogefabrikant vond dat wel dichterlijk maar niet commercieel. De Alpen zijn lieflijk, zegt iemand met The Sound of Music voor ogen, maar de Pyreneeën……..Laat de renners het maar niet horen, denk ik. Het treintje van Artouste is gestopt en Vive Le Vélo, De Avondetappe van onze zuiderburen, ook. We blijven hier en wachten in spanning af.
VIVE LE VÉLO
VanderAerden vertelt over zijn groene truien en Blaudzun is lyrisch over Lombardije maar zij worden ingehaald door het treintje van Artouste, het treintje van de stilte. We mogen mee door de Pyreneeën en zijn in de wolken weg van Pau en Fédrigo. We rillen van ontzag en zijn weer kind. We zien een adelaar maar durven hem niet na te kijken, zo dicht langs het ravijn. Klein zijn we, en stil. Echtparen zitten hand in hand, sommigen filmen, anderen maken foto’s, wijzen naar wat ze beneden zien. Een renner? Nú al, voor iedereen uit? Geitenpaadjes, als grijze draadjes geweven in een groen kleed, een groot groen kleed dat onverschillig lijkt neergesmeten door iemand met een gelukkige hand…..Er wordt iets verteld maar het iets ontgaat me, niets wil ik weten nu. Dáár ergens, verderop, ligt de Aubisque en daar lag Wim van Est in zijn gele trui. In het ravijn. Hij leek op een boterbloem, volgens ooggetuigen, en een horlogefabrikant vond dat wel dichterlijk maar niet commercieel. De Alpen zijn lieflijk, zegt iemand met The Sound of Music voor ogen, maar de Pyreneeën……..Laat de renners het maar niet horen, denk ik. Het treintje van Artouste is gestopt en Vive Le Vélo, De Avondetappe van onze zuiderburen, ook. We blijven hier en wachten in spanning af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten