TOURFLITS
MET GERRIT IN DE GREPPEL
Gerrit Komrij stond er voor open; ooit zou hij een bezoek brengen aan de Tour de France. Het is er niet van gekomen en het zál er niet van komen. Wat zou de dichter hebben gedicht, hoe zou hij de ravage van gisteren in die greppel hebben benaderd? Lichtvoetig waarschijnlijk. Waar was hij aanbeland? In een gehavende legpuzzel? In een opslagplaats van een poppendokter? Hij zou zich hebben verbaasd misschien, over alles wat nog heel en bruikbaar was. Over hier een gave knie en daar een pink (om door een ringetje te halen), maar aan wie behoorde het toe? Als dít het achterwerk van Mollema is dan moet dàt een elleboog van Gesink zijn…….Hij had willen zingen van Lotharingen en van La Planche des Belle Filles maar hier een nier en daar een milt, ach Woutje toch…… en moet dat allemaal op rijm? Gerrit in de greppel in zijn donkerblauwe pak zou ondersteboven zijn geweest als Cornelisse en Luijks en al die renners die zochten naar hun fiets en schreeuwden om een wiel. Ik zie hem lopen, Gerrit, in een weiland tussen Franse koeien door ziet hij de slagerij van Morsink en het ziekenhuis van Metz en zoekt hij de verschillen…... Wát zou er in het hoofd van de dichter zijn omgegaan? Hij móést schrijven zoals de wielrenner móét fietsen. Een dichter zoekt de weg af naar een nieuwe wereld, naar brokstukken die daar bruikbaar voor zijn. Van carbonsplinters en verwrongen staal maakt hij de bril waar Valverde naar zoekt en in de wei waar hij in de koeienstront trapt vindt hij een wikkeltje van Milka. En vreemd is het allerminst als hij zich op hetzelfde moment afvraagt hoe of het zou zijn; een leven zonder eindstreep en zonder tijdslimiet…..... Gerrit Komrij is dood. De Tour gaat verder.
MET GERRIT IN DE GREPPEL
Gerrit Komrij stond er voor open; ooit zou hij een bezoek brengen aan de Tour de France. Het is er niet van gekomen en het zál er niet van komen. Wat zou de dichter hebben gedicht, hoe zou hij de ravage van gisteren in die greppel hebben benaderd? Lichtvoetig waarschijnlijk. Waar was hij aanbeland? In een gehavende legpuzzel? In een opslagplaats van een poppendokter? Hij zou zich hebben verbaasd misschien, over alles wat nog heel en bruikbaar was. Over hier een gave knie en daar een pink (om door een ringetje te halen), maar aan wie behoorde het toe? Als dít het achterwerk van Mollema is dan moet dàt een elleboog van Gesink zijn…….Hij had willen zingen van Lotharingen en van La Planche des Belle Filles maar hier een nier en daar een milt, ach Woutje toch…… en moet dat allemaal op rijm? Gerrit in de greppel in zijn donkerblauwe pak zou ondersteboven zijn geweest als Cornelisse en Luijks en al die renners die zochten naar hun fiets en schreeuwden om een wiel. Ik zie hem lopen, Gerrit, in een weiland tussen Franse koeien door ziet hij de slagerij van Morsink en het ziekenhuis van Metz en zoekt hij de verschillen…... Wát zou er in het hoofd van de dichter zijn omgegaan? Hij móést schrijven zoals de wielrenner móét fietsen. Een dichter zoekt de weg af naar een nieuwe wereld, naar brokstukken die daar bruikbaar voor zijn. Van carbonsplinters en verwrongen staal maakt hij de bril waar Valverde naar zoekt en in de wei waar hij in de koeienstront trapt vindt hij een wikkeltje van Milka. En vreemd is het allerminst als hij zich op hetzelfde moment afvraagt hoe of het zou zijn; een leven zonder eindstreep en zonder tijdslimiet…..... Gerrit Komrij is dood. De Tour gaat verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten