TOURFLITS

OOIT WERD NOOIT

Vrienden en vriendinnen hebben het mij vaak gezegd: je moet opschieten als je de Tour nog eens wil rijden. De laatste keer dat ik het te horen kreeg was ik de dertig lentes reeds gepasseerd……Ooit zou ik de Tour de France rijden en het thuisfront zou versteld staan, met samengeknepen billen zitten en met het angstzweet in de handen. Over de hoogste bergen zou ik fietsen en met 80 of 100 in het uur langs de diepste ravijnen scheren. Bahamontes wilde ik zijn maar liever nog Charly Gaul en precies als hij zou ik in een hevig onweer met hagel erbij met een half uur voorsprong op de rest van het rennersveld als eerste over de meet komen……Wat gaat er in de hoofden om van hen voor wie het fietsen van de Ronde van Frankrijk géén droom is gebleven en wat is hun verhaal? Elke dag kunnen we iets of meer dan iets aan de weet komen. ”Fuck, dit is de Tour”, dacht debutant Roy Curvers vlak voor zijn tijdrit in Luik toen alles van dit circus pas goed tot hem doordrong, en David Millar, toch niet bepaald een groentje, liet weten “gigantisch opgewonden” te zijn. En hoe is het met de veertigers Horner en Hincapie die vandaag weer geweldig werk aflevert voor Evans en met Stuart O’Grady? Zij zullen een boek kunnen schrijven over hun belevenissen in de Tour. Ooit zou ik hem rijden en wilde ik Bahamontes zijn en Gaul, maar ik hou het maar op een rondje om de kerk in een rustig tempo. Maar opgewonden bén ik. Als David Millar. Want opwindend ís ie, de Tour.