TOURFLITS
RONDJE ZANDWEG
”We fietsen de Zandweg rond”, heette het vroeger. We fietsten met een clubje van vijf. Wim was Anquetil en ik Darrigade. Wie Theo, Rik en Simon waren weet ik niet meer. Op de Dijk, voor het huis van Van Londen was een streep getrokken met het hinkelhokkenkrijt van de meisjes. Zij stonden klaar om af te tellen om ons met onze gammele schoolfietsen op pad te sturen. Wat een chaos. Het was avond, warm nog en druk als bij de Tour de France. Er staken nog wat kleuters voor ons over en een hond en er moesten er onverwacht nog een paar naar bed of in bad wat ook weer voor oponthoud zorgde, maar toen kregen we dan toch het sein voor vertrek. We fietsten de Dijk uit, richting Burgemeester Verderlaan. Weg uit onze kinderrijke buurt hoorden we alleen onze fietsen nog. Krakende zadels, klepperende kettingkasten, piepende trappers. Er was een klein orkest op weg dat lang bij elkaar zou blijven. Niemand van ons haalde het in zijn hoofd om te demarreren. We moesten zorgen voor een daverende eindsprint, daar zou iedereen het meeste plezier aan beleven en daar bereidden we ons op voor. Het rondje is 4,8 km. maar voor ons in die tijd was het precies 200 meter langer. Er stonden nog geen paaltjes in die dagen, Steef reed op zijn Norton - zonder helm! - met de snelheid die men verder alleen op het circuit van Assen gewoon was. Wij deden het kalm aan, maar met de Zandweg en de Woerdlaan achter ons, bij het opdraaien van de Dijk werd het tempo opgeschroefd en was de nervositeit te ruiken. Wie zou zijn zenuwen het beste in bedwang kunnen houden…..Goes, Brouwer, De Bruin……de laatste bochten voor de meet…..Alles uit de buurt stond daar te wachten, we zagen ze en hoorden ze klappen en schreeuwen. Ik kon niet langer wachten. Bij Wagevoort ging ik aan en pakte een paar meter, nog zeventig, nog zestig nog vijftig meter, Wim kwam naast me en ik hield het niet meer maar deed alles om tenminste nog tweede te worden. Onder een orkaan van geluid denderden we over de streep waar de meisjes ons opvingen met water, gortenpapflessen met water........Het was op een mooie avond in één van die zomers van een jaar. Twintig fietsen geleden.
RONDJE ZANDWEG
”We fietsen de Zandweg rond”, heette het vroeger. We fietsten met een clubje van vijf. Wim was Anquetil en ik Darrigade. Wie Theo, Rik en Simon waren weet ik niet meer. Op de Dijk, voor het huis van Van Londen was een streep getrokken met het hinkelhokkenkrijt van de meisjes. Zij stonden klaar om af te tellen om ons met onze gammele schoolfietsen op pad te sturen. Wat een chaos. Het was avond, warm nog en druk als bij de Tour de France. Er staken nog wat kleuters voor ons over en een hond en er moesten er onverwacht nog een paar naar bed of in bad wat ook weer voor oponthoud zorgde, maar toen kregen we dan toch het sein voor vertrek. We fietsten de Dijk uit, richting Burgemeester Verderlaan. Weg uit onze kinderrijke buurt hoorden we alleen onze fietsen nog. Krakende zadels, klepperende kettingkasten, piepende trappers. Er was een klein orkest op weg dat lang bij elkaar zou blijven. Niemand van ons haalde het in zijn hoofd om te demarreren. We moesten zorgen voor een daverende eindsprint, daar zou iedereen het meeste plezier aan beleven en daar bereidden we ons op voor. Het rondje is 4,8 km. maar voor ons in die tijd was het precies 200 meter langer. Er stonden nog geen paaltjes in die dagen, Steef reed op zijn Norton - zonder helm! - met de snelheid die men verder alleen op het circuit van Assen gewoon was. Wij deden het kalm aan, maar met de Zandweg en de Woerdlaan achter ons, bij het opdraaien van de Dijk werd het tempo opgeschroefd en was de nervositeit te ruiken. Wie zou zijn zenuwen het beste in bedwang kunnen houden…..Goes, Brouwer, De Bruin……de laatste bochten voor de meet…..Alles uit de buurt stond daar te wachten, we zagen ze en hoorden ze klappen en schreeuwen. Ik kon niet langer wachten. Bij Wagevoort ging ik aan en pakte een paar meter, nog zeventig, nog zestig nog vijftig meter, Wim kwam naast me en ik hield het niet meer maar deed alles om tenminste nog tweede te worden. Onder een orkaan van geluid denderden we over de streep waar de meisjes ons opvingen met water, gortenpapflessen met water........Het was op een mooie avond in één van die zomers van een jaar. Twintig fietsen geleden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten