TOURFLITS

KAMIKAZE KENNY

Ergens in de stoffige opslagruimte van mijn bovenkamer ligt een lade - uit zijn verband – met nutteloze zaken. Vergeeld en verfomfaaid, onder het Opnieuw Verbeterd en Aangevuld Utrechts Bijnamen Lexicon met daarin alles tussen Aal de Preu, koopvrouw uit de Willemstraat en Witte Selhorst, harmonicaspeler in het café van Aal van Unen, liggen Bahamontes, alias De Adelaar van Toledo, Charly Gaul, De Engel van de Bergen, Rik van Looy, De Keizer van Herenthals en vele anderen. Met hier een mier en daar een daas, aangevreten en bijna vergeten, liggen ze te liggen en duiken ze op, zo nu en dan. Namen en bijnamen. Het zijn er tientallen en de verzameling groeit nog altijd. De laatste aanwinst zegt voor de start van vandaag kansen te zien voor zichzelf. Hij beschikt over een goeie eindsprint  en schrikt nergens voor terug. Kenny van Hummel, die zichzelf Hummeltje noemt, groeide in de Tour van drie jaar geleden uit tot cultheld omdat hij zich in de zware bergetappes steeds in de buurt van de bezemwagen ophield, maar van opgeven niet wilde weten. Toch spreekt hij niet zo tot de verbeelding als Gerrie Knetemann, De Kneet, of Wim van Est, IJzeren Willem ooit deden. In de tijd van laatstgenoemde fietste ook Woutje Wagtmans. Hij was één van de renners met meerdere bijnamen. Door de eeuwige grijns op zijn gezicht werd hij De Clown van het Heike (buurtschap in het Noord - Brabantse Eersel) genoemd en omdat hij zijn rugnummer - 16 - eens omdraaide waardoor hij plotseling met 91 rondfietste, werd hij ook lange tijd aangesproken met Dik Trom. Kenny van Hummel dankt zijn bijnaam aan zijn onverschrokkenheid. Hij is voor de duivel niet bang en ook niet voor Cavendish alias Cannonball, zo zagen we eerder in deze Tour. Kamikaze Kenny wordt hij genoemd in het peloton en nee, hij wist niet te winnen vandaag. Dat deed André Greipel, De Gorilla.