IK
STA OP WACHT
Het was bijna een echt soldaatje, zoals ze daar stram in de houding stond te zingen. Je hoefde er alleen nog maar zo’n mal uniform bij te bedenken. Overigens stond Thea daar in de keuken bij de buren niet “zonder hemd” en “zonder broek” te zingen en evenmin maakte ze gebruik van de toevoeging “poedelnaakt op de fiets”. Ze hield zich keurig aan de tekst en kende deze helemaal uit het hoofd. Joop de Knegt zelf zou zijn goedkeuring er aan hebben gegeven. De buurvrouw had een songfestival georganiseerd voor de meisjes uit de buurt, maar hoe waren wij daar verzeild geraakt? Moesten wij als publiek fungeren? Waren we met snoep naar binnen gelokt en was toen de deur op slot gedaan? Thea moest opnieuw beginnen en wij moesten het refrein meezingen en we deden het ook nog braaf. Ik sta op wacht en denk aan jou, jij schreef me af, bleef mij niet trouw, ook een soldatenhart is niet van steen, waarom schreef jij die brief en liet mij zo alleen, ik sta op wacht, mijn hart doet pijn, krijg ik verlof dan staat er niemand bij de trein……Het soldaatje zong het met overtuiging, daar niet van maar van het koor was een aantal leden aan het overdrijven, het was of er alvast geoefend werd om spreeuwen te verjagen in de kersenboomgaard. Begonnen die meiden nu ook nog te marcheren en pakte de buurvrouw haar trekharmonica? De keuken waarin het feest zich afspeelde trilde op haar grondvesten, de ruiten dansten in hun sponningen en de kat zocht een veilig heenkomen en glipte de kamer in.Wie moesten er nog? Of kwam er nóg een couplet? God allemachtig, een songfestival. Het gillen van die meiden ging je door merg en been, speenvarkens waren het, hoe ze ook mochten heten, Ria Valk, Anneke Grönloh of Willeke Alberti. Afijn, aangezien De Selvera’s niet van de partij waren, spijtig want er zou een liedje minder zijn gezongen, kon er maar één winnen en hoe goed de buurvrouw haar best ook deed om de spanning te laten oplopen, de uitslag stond snel vast en het winnende lied moest nog één keer worden gezongen…..en nog één keer stond het soldaatje vertwijfeld op wacht met die brief en zijn hartzeer.
Het was bijna een echt soldaatje, zoals ze daar stram in de houding stond te zingen. Je hoefde er alleen nog maar zo’n mal uniform bij te bedenken. Overigens stond Thea daar in de keuken bij de buren niet “zonder hemd” en “zonder broek” te zingen en evenmin maakte ze gebruik van de toevoeging “poedelnaakt op de fiets”. Ze hield zich keurig aan de tekst en kende deze helemaal uit het hoofd. Joop de Knegt zelf zou zijn goedkeuring er aan hebben gegeven. De buurvrouw had een songfestival georganiseerd voor de meisjes uit de buurt, maar hoe waren wij daar verzeild geraakt? Moesten wij als publiek fungeren? Waren we met snoep naar binnen gelokt en was toen de deur op slot gedaan? Thea moest opnieuw beginnen en wij moesten het refrein meezingen en we deden het ook nog braaf. Ik sta op wacht en denk aan jou, jij schreef me af, bleef mij niet trouw, ook een soldatenhart is niet van steen, waarom schreef jij die brief en liet mij zo alleen, ik sta op wacht, mijn hart doet pijn, krijg ik verlof dan staat er niemand bij de trein……Het soldaatje zong het met overtuiging, daar niet van maar van het koor was een aantal leden aan het overdrijven, het was of er alvast geoefend werd om spreeuwen te verjagen in de kersenboomgaard. Begonnen die meiden nu ook nog te marcheren en pakte de buurvrouw haar trekharmonica? De keuken waarin het feest zich afspeelde trilde op haar grondvesten, de ruiten dansten in hun sponningen en de kat zocht een veilig heenkomen en glipte de kamer in.Wie moesten er nog? Of kwam er nóg een couplet? God allemachtig, een songfestival. Het gillen van die meiden ging je door merg en been, speenvarkens waren het, hoe ze ook mochten heten, Ria Valk, Anneke Grönloh of Willeke Alberti. Afijn, aangezien De Selvera’s niet van de partij waren, spijtig want er zou een liedje minder zijn gezongen, kon er maar één winnen en hoe goed de buurvrouw haar best ook deed om de spanning te laten oplopen, de uitslag stond snel vast en het winnende lied moest nog één keer worden gezongen…..en nog één keer stond het soldaatje vertwijfeld op wacht met die brief en zijn hartzeer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten