ACH JA

“U kan hier niet verder” zegt de verkeersregelaar. Nee, hij heeft het niet tegen mij “U bent fotograaf”. We staan tegenover het muziekcentrum in aanbouw, hij heeft een natte neus. "Ach ja, het is zoals het is". Fris. Zijn collega staat om de hoek bij de stoplichten in het zonnetje. “Maar hij kan daar niet weg en ik wel. Hij is vorig jaar nog in elkaar geslagen, in Hellevoetsluis. Ach ja, die dingen gebeuren nu eenmaal. Wij met onze oranje hesjes hebben het altijd gedaan. Het komt door de computers, die agressiviteit bij de mensen. Die dingen doen het niet en daar schieten mensen van in de stress”. Natuurlijk, zo had ik het nog niet bekeken, het is die kapotte rommel. “Kijk”zegt hij, “zie je die luitjes daar oversteken? Die mogen dat helemaal niet, er staat een bord en toch steken ze over”.  Hij zegt er niets van, het is niet zijn terrein, hij gaat over deze hoek. Iemand stapt over het roodwitte lint en zegt dat hij hier werkt. “Dat weet ik toch” antwoordt de verkeersregelaar. Hij vindt het wel wat hebben, het nieuwe muziekcentrum. "Ach ja".

Maar het valt niet mee voor ,,de fotograaf” om er een behoorlijk plaatje van te schieten. Ik mis een groothoek.
Hoe zal de vlag er trouwens aan de binnenkant van het gebouw bij hangen. Geroezemoes. Is het al klaar?! Wat een volk! Matinée musicale. Het Metropole Orkest speelt Neruda, Alison Balsom trompet. Daar komt de dirigent! Hij heeft een oranje hesje aan..... Hij werpt een blik op zijn partituur van bordjes, hekjes en roodwitte lintjes.