ONBEWOONBAAR
Het huis van Van Zwieten was het huis onder de hoogspanningsmast en plotseling stond het leeg. Zou het tegen de vlakte gaan? Als het huis van Tonen? Maar dáár was dat bord tegen de gevel getimmerd met “ONBEWOONBAAR VERKLAARD”. Kinderen houden van duidelijkheid, vroeger ook al en wij vonden het huis van Van Zwieten ook ONBEWOONBAAR, een “afgekeurde woning”, waar Johnny Jordaan van zong. Rinkeldekinkel! Daar ging de eerste ruit. Geen idee wie de eerste steen had gegooid, maar het was plotseling oorlog op de Dijk. Ieder mens heeft destructieve neigingen. Ook de kleine - . Maar het was toch onbewoonbaar? Nou dan! Na die eerste ruit volgden er meer, het regende stenen en glasscherven. Hoe stond het aan de achterkant? Er bleef geen ruit meer heel. Mijn hemel, wat hadden wij dat lieve huisje toegetakeld….Alleen de wolf hoefde nog maar langs te komen om het omver te blazen. Overal lag glas. We begonnen ons ongerust te maken, ons schuldig te voelen, het was alsof we de stenen die we hadden gegooid, hadden ingeslikt. Had iemand iets gezien of gehoord? Het werd donker. We zijn naar huis gegaan. Wie WE waren? We weten het niet meer, maar wat we wél weten is dat er die avond een nors kijkende man in een zwartleren jas bij ons aanbelde. Een "huisjesmelker”, hoorden we later. Hij bulderde als zijn motorfiets. ,,Het is gezien, het zijn uw kinderen geweest”. Het was zo helder als glas (...) en die kinderen lagen die avond vroeg op bed.
Het huis van Van Zwieten was het huis onder de hoogspanningsmast en plotseling stond het leeg. Zou het tegen de vlakte gaan? Als het huis van Tonen? Maar dáár was dat bord tegen de gevel getimmerd met “ONBEWOONBAAR VERKLAARD”. Kinderen houden van duidelijkheid, vroeger ook al en wij vonden het huis van Van Zwieten ook ONBEWOONBAAR, een “afgekeurde woning”, waar Johnny Jordaan van zong. Rinkeldekinkel! Daar ging de eerste ruit. Geen idee wie de eerste steen had gegooid, maar het was plotseling oorlog op de Dijk. Ieder mens heeft destructieve neigingen. Ook de kleine - . Maar het was toch onbewoonbaar? Nou dan! Na die eerste ruit volgden er meer, het regende stenen en glasscherven. Hoe stond het aan de achterkant? Er bleef geen ruit meer heel. Mijn hemel, wat hadden wij dat lieve huisje toegetakeld….Alleen de wolf hoefde nog maar langs te komen om het omver te blazen. Overal lag glas. We begonnen ons ongerust te maken, ons schuldig te voelen, het was alsof we de stenen die we hadden gegooid, hadden ingeslikt. Had iemand iets gezien of gehoord? Het werd donker. We zijn naar huis gegaan. Wie WE waren? We weten het niet meer, maar wat we wél weten is dat er die avond een nors kijkende man in een zwartleren jas bij ons aanbelde. Een "huisjesmelker”, hoorden we later. Hij bulderde als zijn motorfiets. ,,Het is gezien, het zijn uw kinderen geweest”. Het was zo helder als glas (...) en die kinderen lagen die avond vroeg op bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten