LAAGHANGEND EN DUN

Mist. De Dijk was als een bruid. Een bruid in de morgen. Wat een jurk en wat een sleep. Was meneer De Vries daarin verstrikt geraakt? Of was het de drank of de epilepsie?

Mist; laaghangend en dun. Het geluid van klompen op het asfalt. Stemmen, gedempt. Ze hebben meneer De Vries gevonden. In de sloot. Het lijk ligt als een lappenpop, druipend op het melkkarretje van de buurman. Hebben we dit met eigen ogen gezien? Voor kleine Dijklopers was de dood immers taboe? Toch zouden ook zij met de dood kennismaken. Mist…… Maar alles wordt helder. De zon breekt door, boven de boomgaard van Van Oostrom. Ze tilt haar jurk op. Kippenvel op haar kuiten. Ze doet haar schoenen uit en loopt met haar bleke voeten op het gras. ,,Pas op”, waarschuwt iemand, ,,er liggen stukjes asfalt en die blijven voor altijd aan je kleven”.