Ter hoogte van de plek met het handschoentje in de heg ontsnapt mij een “mijn hemel”. Ik kijk in de ogen van het meisje achter glas – zij met de glimlach waarmee ze de wereld gaat redden. Grijs wordt groen, de wijk loopt uit en de grootste barbaar gaat door de knieën voor haar. Het is lente zegt Jaap, moet je de vogeltjes horen.