De Dorpsstraat in Vleuten is nog dorps, dat bevalt me. Bij fietsenwinkel Van Zuylen staat de koopwaar tot op de stoep en bij Van Den Tempel evenzo en ik doe het graag; de straat oversteken tussen auto’s en tractoren door, bij de Broederschapshuisjes achterom en dan het Dorpsplein op en wat is er nog meer, de Schoolstraat en de Stationsstraat, zo kom je nog eens ergens en alles baadt in de zon. “Als het maar niet zo gaat als vorig jaar”, zegt mevrouw die zich het prachtige voorjaar nog herinnert en de regenachtige zomer die er op volgde. “Dat is geweest”, zegt meneer, “dat krijgen we niet meer”. “Je krijgt wat je verdient”, zegt buurman en nu wordt het me te geleerd. Ik geef de post af en vind dit al heel wat. Voor je het weet gaat het gesprek verder over de toestand in de wereld en doen we daarbij misschien alsof het onze wereld niet is maar een andere wereld, onder een andere zon. Ik ga maar weer eens verder, onder het aloude motto: verderop is het ook mooi.