Het trapveldje, de rotonde, het fietspad met de paaltjes, de speeltuintjes, het vuile slootje, alles is er nog. Ik ben weer eens in Vleuterweide, in de Rietvelden en sorteer het papier nog maar eens onderweg en gooi het ook nog in de juiste brievenbussen. Hoofdschuddend zo nu en dan, dat wel. Werknemers en talloze ex – werknemers van PostNL hebben sterk ontwikkelde nekspieren…..Waar worden we wél blij van? Van mensen die inspireren, hun talenten gebruiken, zij die veranderingen aanbrengen die wél verbeteringen zijn. Maar wat zal je aan iets sleutelen als dat iets volmaakt is? Zo doet het me deugd weer even op het braakliggend terreintje te zijn, de vergeten hoek waar godzijdank nog altijd niemand  het in zijn of haar hoofd heeft gehaald om het met wipkippen, rubber tegels, hekjes, bankjes of ander meubilair te vertrutten. En…. de vrouw die me ooit wekenlang niet aankeek omdat ik schrok van haar hond en daarbij een “godverdomme” liet horen, zegt me eindelijk weer vriendelijk gedag. Ook daar word ik blij van.