Het dorp is definitief uit haar winterverpakking, het boekenweekgeschenk in huis en rokjesdag nadert (snel weer eens iets van Martin Bril lezen). “Een vrolijk Pasen” zegt de supermarkt en “maak je snack slankie….” Maar natuurlijk en van hetzelfde dan maar. Er komt een hondje naar me toe en haar bazin zegt dat hij niet kleurenblind is. Vanzelfsprekend niet,waarom zou het ook? Ach…. het beestje wordt dagelijks door een collega op hondenbrokken getrakteerd, nu wordt het me duidelijk gemaakt. Het hondje dat op een vosje lijkt gaat er dus van uit dat iedere papierloper in het oranje zwart met hondenbrokken op zak loopt. Gut, het is om er een brok van in de keel te krijgen. Ik aai het dier maar eens over de snuit en nee, hij komt niets tekort, zegt de vrouw en wie komt er vandaag wél iets tekort? En ís het tekort of is het juist teveel? Wat voor de één een grote hoeveelheid is dat is voor de ander soms een muizenbeetje, dat is bekend. Op een adres in nog een oud stukje De Meern heb ik een forse stapel post af te leveren. Ik moet er drie keer voor gooien (en nog geen prijs). Als ik het papier kwijt ben hoor ik aan de andere kant van de deur: is dat alles?