Deze hele pillenwinkel kan de doodzieke patiënt Post NL niet genezen, sprak ik tegen de vrouw achter de balie van de apotheek in Vleuten toen ik voor de derde keer binnen het kwartier nóg maar weer eens post kwam brengen. Helaas was de apotheek geen uitzondering…We zullen het nooit weten, maar wanneer het deze week niet zo’n stralend weer zou zijn geweest had ik er ergens onderweg misschien de brui wel aan gegeven. Het allerlaatste beetje werkplezier moet ik ergens tussen schoenzolen en kleine teen vandaan zien te peuteren. Praatte het aanspreekpunt met het hertengewei op het hoofd nu met mij? Of had ze plotseling iemand van het nieuwe ,,sorteercentrum” aan de lijn. Ik weet het nóg niet…… Bizar. En ongeneeslijk dus. Daar kan Sharon Gesthuizen van Red de Postbode ook niets meer aan veranderen. Opgepakt door de politie ( een ander droevig clubje in een ander apenpak ) zat ze 6 uurtjes vast op het politiebureau. Maar wat is zes uurtjes, Sharon? Probeer het maar eens tien jaar uit te houden bij het postbedrijf  (godzijdank wel in deeltijd anders zou je helemaal gillend gek worden.) Maar genoeg gezemeld nu. In Australië is deze week iets heel moois gebeurd. Iets dat ver boven het gemodder van het postbedrijf uitstijgt, iets waaraan ik part noch deel heb gehad  maar wat me heel blij maakt. Hier ga ik er een paar op nemen, de komende dagen. Ernst, je bent een klasbak!