Vriest het op St. Pieter in de winter, veertig dagen blijft het nog die winter, zo luidt een oude weerspreuk. Wel, het vriest niet vandaag, het kwik in de thermometer stijgt zelfs in rap tempo tot plus tien graden. We kunnen weer toe met minder textiel en zo gaan we de straat op. Aan de Zuiderbreedte kom ik in een kleine wereld van tegenstellingen, maar de twee vrouwen waar het hier om draait hebben ook iets gemeen; ze zijn niet voor een kleintje vervaard. Op het ene adres graaft een potige tante een gat in de aarde. Op mijn vraag of de schat al in zicht is moet ze lachen en zegt ze: nee, het is voor een boom. Ik ben die kale vlakte beu. De andere vrouw even verderop is bezig met een boom te verwijderen. ,,Hij is veel te groot voor de postzegel die mijn tuintje is”. Sterke vrouwen, denk ik en het plastische taalgebruik van de laatste doet me denken aan het verhaal van een oud collega die ooit zijn band plakte met een postzegel…Ik raak het beeld niet meer kwijt vandaag en wat lijkt het me leuk ooit nog eens een boekje te maken met louter sterke verhalen. IK PLAKTE MIJN BAND MET EEN POSTZEGEL. Het zou zomaar de titel kunnen zijn.