De sfeer is goed binnen het postbedrijf, dat is tenminste iets. Ik bel naar ons honk aan de Meerndijk om te informeren of ik de straat al op kan en de teamcoach neemt op met: “Huize Mona”. Het is niet ondenkbaar dat ons onderkomen over enige weken inderdaad een Huize Mona gaat worden. Zoiets is er nog niet in het dorp, bij mijn weten. Wat een dag. Hij gaat voorbij als een trage film. Een film van vier uur en vijfenveertig minuten waarbij je je afvraagt waarom hij is gemaakt. Hij is zelfs te saai om er een “ja ja, het is me wat moois" aan vuil te maken. Op de valreep trap ik een balletje met drie jongens die ouderwets op straat voetballen. Een film met een hoogtepunt: de aftiteling.