Ik kwam er zelden, in het café waar hij achter de schenkbank stond en toch kent hij me, Gert, en altijd als ik hem tegenkom heeft hij een vriendelijk woord. Hij is een van die oude dorpsgenoten die vroeger al “in de Dijk” kwam als slagersjongen en een deuntje floot zoals dat van een slagersjongen werd verwacht. “Kan je fluiten? Dan ben je aangenomen”. Met Loek, die enige jaren het doel verdedigde bij de v.v. De Meern en bestellingen wegbracht in dienst van die andere slager was het in dat opzicht niet anders. “Het is nu weer een beetje te fietsen hè?”, zegt Gert. Hij heeft een schaatsmuts op het hoofd maar ook met een Panama of een Borsalino op zijn knikker ja zelfs verkleed als Sinterklaas zou ik hem herkennen. Is er nog Valentijnpost? Ik heb trek in een stukje worst. Boerenmetworst. Of “boeren met worst” zoals mijn zusje eens zei toen zij leerde lezen.