Toeval of niet, maar het kruispunt Boekbinderslaan - Glazenierslaan is plotseling bezet door PostNL. “Wat een drukte”, zegt collega Nico en waar is de vierde man? Gerard heeft het over stoelen en een tafeltje en ik moet die maar bij elkaar gaan scharrelen want ik ben het dichtst bij huis. “Kijk eens, drie postbodes” zegt een moeder tegen haar dochtertje en dat is voor Nico het sein om weer aan de slag te gaan en voor dochterlief met de rekenles waarschijnlijk nog vers in haar geheugen het moment om mama te corrigeren. “Nee-ee, mama, drie postbodes eraf één dat is twee postbodes” doceert de kleine meid en bij ons, de achterblijvers, klinkt het als uit één mond: “tja, zo gaat het in het postbedrijf”. Het intermezzo heeft een Sesamstraat gehalte – Graaf Een twee drie – en de wind blaast me in, oog en oor te hebben en te houden voor dit soort kleinigheden en deze te koesteren en de regen stemt er snotterend mee in. Want wie het kleine niet eert…..Juist.