Naast de watervogels gaat er een ander levend wezen over de restanten van de ijsvloer op het slootje. De waaghals is een zwarte labrador en het vrouwtje kan roepen wat ze wil maar het dier kan er maar geen afscheid van nemen. “It giet oan”, blaft het en het banjert over het ijs, waar inmiddels een flinke laag water op staat, als Hulzebosch en Wennemars. Hij kan zich uitsloven zoveel hij wil, lijken de mussen in de heg te zeggen, maar wij weten wel beter; het voorjaar is in aantocht en Jaap ook en nee, hij komt niet terug van een wandeling maar van de tuintjes van De Woerd, “daar bij die loods”. Hij heeft een werkpak aan waarop “Gemeente Utrecht” staat gedrukt. “Ik houd daar een beetje toezicht en zo”. Maar wie houdt er toezicht in Den Haag?, vraag ik hem. De Nederlandse Belastingdienst gaat het smartengeld wat Joodse overlevenden van de Holocaust van Duitsland hebben gekregen godbetert belasten! Of is er nog een kans dat dit geen doorgang vindt? Je schaamt je toch rot voor zo’n stelletje wereldvreemden!