Ze woonde aan de Zandweg en is al geruime tijd weduwe. Nee, naar haar zin heeft ze het niet in De Zonnewijzer en dan is er ook nog de artrose. Ze trekt een zuinig mondje. ,,In mijn eigen huis kon ik vanuit mijn bed televisie kijken, gewoon in de voorkamer, dan deed ik de gordijnen dicht en niemand die me zag…dat kan hier niet. En dan die schuifdeuren jongen, die gaan zo zwaar. Ze zijn wel langs geweest hoor, met een oliespuitje maar dat hielp maar even. Het is hier allemaal oud, ook het gebouw”. Ik geef haar de post en vraag hoe of het contact is met de andere bewoners. ,,Ze kletsen teveel”, zegt ze. ,,Je koopt er niks voor. De eerste dagen van het jaar met die nieuwjaarswensen…er zijn er bij die zijn niet meer zo helder in het hoofd weet je. Ze pakken je hand en wensen je soms voor de tweede of voor de derde keer gelukkig nieuwjaar, en dan moet je artrose hebben…” Ik probeer haar wat moed in te spreken en verlaat het halletje van het tehuis. De schuifdeuren gaan open en weer dicht. Vanzelf.