In vroeger tijden waren de dikke en de dunne kerk vanaf meerdere plekken in en rond het dorp in één shot te vangen. Al wandelend en fietsend, met en zonder post, werd me duidelijk dat dit, let wel met de voeten aan de grond, nu alleen nog mogelijk is staande aan de zuid -oostelijke rand van ’t Weer. Gisteren heb ik de kans aangegrepen hier maar eens werk van te maken. De vrouw op de fiets was hierbij welkom, ze kijkt ongevraagd naar het vogeltje. Zal ze dik – of dun gelovig zijn? Op het kiekje heeft ze beide godshuizen de rug toegekeerd.