Het is maandagmorgen en de kantine van wat nu nog een onderkomen van PostNL is, loopt langzaamaan vol voor een serieus werkoverleg. Sinds mijn eerste dagen als postbode in Parkwijk, nu bijna tien jaar geleden, hebben er in het bedrijf nogal wat reorganisaties plaatsgevonden en vandaag komt er weer een bij. Wat zal er nu weer gaan veranderen? Hoeveel werkuren blijven er over en voor wie, waar en wanneer? Niets is zeker in het leven. Verhuispartijen naar Sexbierum of naar het Verdronken land van Saeftinge lijken me uitgesloten maar verder lijkt zo ongeveer alles mogelijk. ,,Nou, zeg het dan maar” roept oudgediende Louis die eerdaags met vervroegd pensioen gaat. ,,Stil jongens! Houdt toch eens je harses Gerrit!” ,,Mot hier nog koffie wezen?” ,,Kunnen we nu eindelijk een keer beginnen?!” ,,Welkom, mensen”, ,,Ja dat zeggen ze allemaal, eerst heten ze je welkom en even later sta je op de keien”. ,,Even centraal, mensen….” Afijn, de ellende neemt uiteindelijk een aanvang. We gaan”drooglopen” (is zonder post alle wijken verkennen om te zien of het nóg sneller kan…), we krijgen piek- en daldagen (zijn er al), we gaan “flexwerken” (doen we al) en op 19 maart gaat het depot dicht (wisten we al) Alle deeltijdwerkers behouden hun werk en hoeven niet te verhuizen. (werving postbezorgers stagneert…) Is er verder nog nieuws? O ja, voordat de teamcoach het zou vergeten; ,,jullie zijn van onschatbare waarde….” Alles leek mogelijk maar op wat punten en komma’s na had ik dit stukje een paar jaar geleden ook al kunnen tikken…