Over de wind ga ik het niet meer hebben en ook niet over de regen. Twee kleuters frunniken aan de kreukelblaadjes van de haagbeuk. Dat is wat ik zie. Het zijn meisjes, zusjes vermoedelijk en het ene meisje is wat groter dan het andere meisje. Ze keuvelen zacht en lijken de bruine blaadjes te keuren. Hoe voelen ze aan? Als chips of als een zakdoekje? Gaan ze er ieder een meenemen om in een album of in een boek te leggen? Laten we het over de lentebloesem hebben of over de winterbloesem of over allebei. Moeder staat te wachten op het tweetal, ze is niet ongeduldig. Het is niet een moeder die driftig op haar kinderen toeloopt en haar kroost hardhandig gaat meesleuren waarbij de jongste haar evenwicht verliest, met haar knietjes over de stoeptegels schuurt en hard gaat huilen. Nee, zo’n moeder is het niet, ze laat haar kindjes de wereld ontdekken. Maar nu moeten ze verder, zo is het ook weer.