Er ligt iets te rotten in het dorp”, zo liet ik op 12 januari weten. “Op de Rijksstraatweg, op de Zandweg, op de Meerndijk, overal is het te ruiken”. Welnu, de stank kwam dus van de Meerndijk lezer, uit het gapend gat tussen café en supermarkt en het stinkt nog. Dank aan hen die blijk gaven van hun medeleven. Het postbedrijf in zijn huidige vorm is op sterven na dood, het was aangekondigd en  is op zichzelf niet erg, overal komt immers een einde aan, maar de onderneming sterft allerminst waardig. De patiënt heeft voorzover wij weten geen koorts maar is toch aan het ijlen geslagen en vroeg me of ik, Pieter post!, voor nachtzuster zou willen spelen. Houdt daarbij je gezicht maar eens in de plooi. Het is natuurlijk omdat alles goedkoper moet lezer, hoe noemt men dat, voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten of voor een briefkaart op de eerste rang, enfin, ik loop mijn rondjes, kijk naar mijn schoenen en zie dat de zolen flink aan het slijten zijn (schoenen worden niet goedkoper) en plotseling klinkt uit een der huizen een hoornsignaal. Als dat de fiere knappe postiljon niet is mag ik hangen. De toeteraar moet inmiddels flink op leeftijd zijn maar hij blaast zijn partijtje nog altijd mee. Hij sleutelt aan een deuntje; The Last Post.