De specht geeft een roffel weg, collega Leo een sigaret. Aan de Noorderbreedte tegenover het sportpark heeft iemand zijn brievenbus dichtgespijkerd. Tegen de kou, zegt hij. Ik zeg: tegen de kou? Hij zegt: tegen de wind. Ik zeg: wat moet ik dan met die liefdesbrieven van jou? Enfin, hij gaat een buitenbus maken en wijst me de plek waar het ding gaat komen. Ik ben benieuwd en ga er van het weekend vast van wakker liggen. Is er naast de bedrijvigheid op de Oude Rijn, waar al weer een flink stuk beschoeiing is aangebracht verder nog iets te beleven? Je moest eens weten, zegt de pedicure, wat zich afspeelt achter al die brievenbussen. Maar dat is het nu juist; ik weet dat niet. Zij heeft lange gesprekken terwijl ze aan voeten frunnikt maar in mijn beroep is dat anders. “Hoi postbode” zegt een schooljongen en “ha possie” de man die dat gewoon is te zeggen en je groet terug en je steekt er eens een hand bij op en dat is het meestal wel en met ingang van 18 maart en dat is al snel, is zelfs dat verleden tijd en kan ik in het holst van de nacht in de voorbereiding gaan werken met zo’n gevangenisbewaarder in mijn rug. We zien het allemaal wel. Of niet natuurlijk. Eerst gaan we weekend vieren. Geniet ervan, lezer.