Evenzogoed heeft het postbedrijf zich dus voor twee tellen schuldig gemaakt aan kinderarbeid…. ”Ooit”zou ik misschien terugkomen op de gebeurtenis eerder deze week en soms is “ooit’ al heel snel. Lezer, ben je bekend met het verschijnsel waarvan ik gisteren melding maakte? Heb je zoiets ook wel eens ervaren? Ik zou het graag horen. Vandaag heb ik de behoefte om er een analyse op los te laten. Hoe kan het gebeuren dat je opeens weer even kleuter bent? Ergens moet er een voedingsbodem voor zijn geweest. Als kleuter was ik bekend met grind. Het maakte nadrukkelijk deel uit van mijn speelterrein. Maar mijn hele leven ben ik bekend met grind, iedere dag zie ik grind maar nooit eerder in al die jaren ben ik bij de aanblik van grind voor even weer kleuter geweest. Tot eergisteren dus. Ik was voor twee tellen kleuter op drie tot vier passen van de brievenbus aan het Wolkendek in wijk T in ’t Weer. Ik ben daar vaker geweest, op andere dagen en onder andere omstandigheden maar…Zal ik het in de omstandigheden moeten zoeken? Het was een prachtige dag, eergisteren. Licht vriezend weer met een zonnetje, één van mijn favoriete weertypen, bovendien was het een dag waarop alles klopte. Een dag zonder zorgen, zonder ergernissen, zonder weet. Zonder weet…..wacht eens, lezer, ik geloof dat ik er ben met mijn analyse en ik zou liegen als ik zou beweren dat me dat spijt.  Bij de volwassen mens zit te vaak teveel in de weg. Meer dan goed voor hem / haar is. Of is dat een boude bewering? Dit geenszins, wat mij betreft;  een kleuter is een klein bevoorrecht mens.