Je bent weer eens in de wijk die zonder borsten en billen is, de wijk die je eerder “het boek zonder verhaal” hebt genoemd en je luistert naar je voetstappen. Je sleept met H&M en met De Bijenkorf en met weet je veel wat nog al meer en je gaat straks nóg drie tassen halen en daarna nóg eens vijf en je denkt: wat gaat het toch slecht met het bedrijf en dan kijk je in de bruine ogen van een meisje op de step. Waar komt zij ineens vandaan? Ze kijkt je aan en kijkt weer weg en praat tegen...ja tegen wie? En dan weet je het. Het is het meisje dat tegen de stenen en de stoeptegels praat waar we misschien meer van gaan horen maar vandaag niet want je moet verder en je fietst naar het steunpunt naast de school waar de kinderen naar buiten stormen en roepen: hoi, postbode. Een meisje van groep 6 of 7 heeft nóg iets te zeggen want haar vriendinnetje dat naast haar staat kan de koningin nadoen. Dát wil je wel eens meemaken. ,,Maar eerst moet ik iets hebben om vóór te lezen” zegt de koningin en je geeft het foldertje van de Gamma en je gaat er even goed voor zitten en dat doet de koningin nu ook. Ze kijkt vanaf het muurtje waarop ze heeft plaatsgenomen over de speelplaats, ze doet ,,ahum ahum” en leest: léééé den van de láááát ste gene rááál.