Ik loop maar weer eens naar de pomp, voor mijn verslaving. Het draait hier allemaal weer, na de overval van vorige week. Dat wil zeggen: er wordt weer getankt en er gaan weer krantjes en sigaretten over de toonbank. Ik vraag aan de vrouw achter de kassa hoe of het met haar collega is gesteld waarop ze zegt dat hij thuis zit en het “heel zwaar” heeft. Ik probeer me de foto in het krantje voor de geest te halen. Het was de jongen die altijd precies weet waar ik voor kom. Hij heeft dus oog in oog gestaan met die gast met zijn vuurwapen. Daar zat hij op het trottoir, in shock, met een dekentje over zijn schouders, een tiener nog, denk ik en beroofd misschien van de laatste argeloosheid. Hopen maar dat hij het goed verwerkt.