Het laatste loop ik er wel uit, mijn spit is achter de rug(!), zeg ik tegen de teamcoach. Hij zegt: daar ben ik blij om, je loopt van de week de B en de G. Ik zeg: o. Hij zegt: nee, de B en de G, want de teamcoach heeft humor en is goed gemutst. De B is achter de dikke kerk en de G dat is de wijk waarin mijn bed staat, zo kan ik de post ook eens achterom in het keukentje kieperen en een koffiepauze inlassen. Gut, wanneer komt het nog voor dat de postbode een pauze inlast en een praatje maakt hier en daar. We hebben onszelf wijsgemaakt of wijs láten maken dat daar geen tijd voor is, dat je elkaar en jezelf als blinde paarden voorbij moet lopen. Waar is dat goed voor? Om straks met prinsjesdag te horen dat je er wéér op achteruitgaat? De tijd is rijp, misschien wel overrijp om het anders te doen. Met een opgevoerde motor maak je ongelukken. Ik ga dus meer de tijd nemen onderweg, beste lezer, en hoop zo in mijn schrijfseltjes ook anderen aan het woord te kunnen laten.