Bij het ontbijt al, met de slaap nog in mijn ogen, krijg ik het op mijn bordje en onderweg achter de dikke kerk is men ook op de hoogte. ,,Zorg maar dat je snel klaar bent met je wijk, postbode, want het gaat komen”. “Het” is het stel dat een afspraakje maakte boven de Schotse Hooglanden; Depressie Dieter en Orkaanrestantje Irene. Straks komen ze hier de beest uithangen. En dat “straks” is nu reeds, het belooft een dolle dinsdag te worden. De eerste uren is het voornamelijk Dieter die zich laat gelden, Irene houdt de spanning er nog even in. Als ik in wijk G aan de Touwslagerslaan bij de bejaarden kom hoor ik stemmen en gestommel op de gang. Om hier de vracht papier te droppen in de hal met de brievenbussen moet ik een paar keer lopen en als ik terugkom met nog eens het halve Baarnse bos hebben een aantal bewoners – wel tien vrouwen en één man – een aantal bundels reeds van de elastieken ontdaan! Ik zeg: wat is dit?! Willen jullie allemaal postbode worden? Maar denk nu niet lezer, dat er ook maar iemand op ingaat. De oudjes beginnen allemaal door elkaar heen te kakelen. ,,Heeft u de post voor 39?”, ,,heeft u de post voor 57?”, ,,mag ik misschien de post van nummer 11?”, ,,ach mag ik wat elastieken van u?”, hé, Van Schaik, ja ik ken je nog wel hoor”, ,,de post van 99 heeft u die er al in gedaan?” ,,ja ik ken je nog, ik zag het aan je baard” de post voor 125, is er post voor 125?” ,,ach gut die man wordt helemaal zenuwachtig van ons”, ,,nee die mevrouw heeft geen reclame, nee nee persé niet” ,,is er ook post voor 17?” Pfff……. Één ding is zeker; Irene is nu heel dichtbij.