Ze wijst me op de brievenbus die ik loop te zoeken en is verrast omdat er hier op de hoek van de zonnige straat eindelijk wat gedaan is aan die vermaledijde stoeptegels. De zonnige vrouw uit de zonnige straat, want zij is het waarover we het hebben, moet er van zuchten. Een mens zou de nek nog kunnen breken over die bestrating. Ze gaat naar Kanaleneiland en ik ga naar de Zandweg aan het water en dat is me nu ook toevallig, ik ben de brug bij de dunne kerk nog niet over of ik zie een zwager van de zonnige vrouw. Hij zegt dat hij tegenwoordig op stand woont en vanuit zijn kamertje precies naar de mooie meisjes kan kijken en ach, geef hem eens ongelijk, hij kan daar beter naar kijken dan naar een paar oude schoenen.