Hij woont hier mooi, aan het water, de voormalige melkslijter. Hij lijkt te zijn gekrompen, zijn stem klinkt dun en altijd nog nasaal. Een leven lang is hij druk geweest, als het spreekwoordelijke kleine baasje. ,,Werkweken van tachtig uur", zegt hij, en wijzend op de garage: ,,Hier had ik de opslag, 's avonds na het eten was ik nog uren bezig voor de volgende dag. De kinderen kwamen me roepen om acht uur, dan keek ik naar het journaal en dan ging ik weer". Hij snuit zijn neus en hijst zijn broek op. Ik zie een paar streepjes van zijn spillebenen. Melkflessen.