Het is een sleutelkind; misschien vandaag voor de eerste keer, gezien de moeite die hij heeft om de deur van het slot te krijgen. Het ventje komt van school en wil naar binnen. Ik werk een bundeltje post weg en als ik terugkom staat hij daar nog te morrelen. De sleutel, waaraan een wit lint van een meter, steekt in het sleutelgat en de jongen kijkt vertwijfeld om zich heen. Ik vraag hem of ik kan helpen en zijn "ja, alstublieft" klinkt als "ik dacht dat u het nooit zou vragen". Ik zeg: SIMSALABIM maar niet voordat de deur van het slot is, want met toverspreuken moet je nooit te snel zijn, dat weet een (sleutel)kind.