Doodmoe zijn en lusteloos, door de maalstroom van hard maar ongepassioneerd werken.Voor me ligt het interview met Hugo Borst in het AD van zaterdag. Hugo kon zich de luxe permitteren te stoppen met werkzaamheden waarin hij geen bevrediging meer vond en gaat na 9 maanden alleen nog dat doen waar hij in opgaat. Geweldig voor hem en ik zal hem blijven volgen, maar met zijn verhaal onder ogen gaan mijn gedachten als vanzelf uit naar hen die dezelfde problemen nog niet hebben overwonnen en voor wie het werkzame leven al langer een hindernisbaan is. Ik omhels deze atleten en zou hen willen zeggen: hou van jezelf, heb vertrouwen en laat je geploeter geen martelgang worden.