STEEF

Er was een kat overreden op de Dijk. Waar het was gebeurd en van wie het beestje was, was ons niet duidelijk maar er werd voor het huis van Koot door de buren over gepraat. Mevrouw Koot hing uit één der bovenramen, krabde zich aan nek en armen en uitte haar zorg en verontwaardiging met de woorden: vuddooaag issut je kàt en morrege issut je keind. Zou het Steef zijn geweest met zijn Norton? Had hij het dier niet kunnen ontwijken? Als er één motorrijder was die nooit bij een ongeluk was betrokken, was het Steef. Hij was op en top coureur met een motor die een geluid voortbracht dat nooit eerder was gehoord en later, tot op de dag van vandaag,ook nooit weer te horen is gewéést. Steef was een held, een attractie; niemand kon de bochten van de Dijk zo mooi aansnijden en daarmee zichtbaar maken, opnieuw tekenen, dan Steef met zijn motor. Hij reed hard, misschien wel honderd in het uur en dat zonder helm! Wanneer hij onze buurt passeerde en hij zijn hand naar ons opstak, zag je deze tientallen meters verder pas weer naar het stuur gaan. We keken hem na totdat we zijn remlicht zagen in de laatste bocht en hij uit het zicht was. Wanneer hij een koffertje voor zich hield moest er gevoetbald worden en raasde hij richting Strijkviertel. Over een uitzonderlijk goed gehoor hoefde je niet te beschikken om Steef te kunnen volgen tot aan zijn bestemming. Op sommige zondagen kwam hij langs met matige snelheid, dan had hij Vronie (Veronie) zijn verloofde als passagier. Een schoonheid, en dat was het plaatje óók, als in Roman Holiday met Steef als Gregory Peck en Vronie als Audrey Hepburn met opwaaiende rok in amazonezit. Het verhaal ging dat ze Steef bewerkte om afscheid van zijn Norton te nemen en een auto aan te schaffen. Het zou enige tijd duren voordat hij daar gehoor aan gaf.