DE
WOESTE KREKEN
Het weiland van Cor de Gier was gelegen tussen Vlet en Vlet en strekte zich uit van Dijk tot Zandweg. Tussen de twee slootjes met dezelfde naam, achter Waversveld en Wagevoort - nu voor het grootste deel Grietmansraklaan en Birstumerraklaan - stond parallel met de Dijk, een greppel overwoekerd door brandnetels en omgeven door riet. Ons gevechtsterrein moet ergens ter hoogte zijn geweest van wat nu Stobberakplantsoen heet, waar we gewapend met gebroken wilgentakjes, heuse klapperpistolen en pijl en boog, Arendsoog en Witte Veder speelden. Deze wildernis die haaks op het weiland stond noemden wij De Woeste Kreken…..Urenlang en lang niet altijd tot ieders genoegen was het oorlog op die plek waarbij vooral Erik maar ook Hans die in de zomervakanties een paar weken bij zijn oma logeerde, zich onderscheidden. Zij hadden pistolen met zilveren en rode kolf en bezaten stripboeken van Roy Rogers, The King of the Cowboys. Dát en de spelregels die voortdurend werden gewijzigd en naar willekeur werden gehanteerd maakte het lastig hen te bestrijden. En dan was er boer De Gier natuurlijk ook nog, waar we rekening mee moesten houden. We liepen op zíjn land tenslotte. Koeien graasden er niet op die plek, maar de boer kon soms onverwacht opduiken met zijn tractor om te gaan maaien of om de afzetting van zijn land te vernieuwen of te repareren. De grote jongens uit de buurt waren op een avond aan het voetballen tussen de hooihopen toen De Gier plotseling opdook, zijn klompen uittrok en daarmee ging gooien. Toen was het pas echt oorlog waarbij Herman Lindeman broer Henk juist op tijd had gewaarschuwd. Het houten projectiel suisde rakelings langs zijn hoofd. Cowboytje spelen in De Woeste Kreken was kinderspel maar een woeste boer dat was andere koek.
Het weiland van Cor de Gier was gelegen tussen Vlet en Vlet en strekte zich uit van Dijk tot Zandweg. Tussen de twee slootjes met dezelfde naam, achter Waversveld en Wagevoort - nu voor het grootste deel Grietmansraklaan en Birstumerraklaan - stond parallel met de Dijk, een greppel overwoekerd door brandnetels en omgeven door riet. Ons gevechtsterrein moet ergens ter hoogte zijn geweest van wat nu Stobberakplantsoen heet, waar we gewapend met gebroken wilgentakjes, heuse klapperpistolen en pijl en boog, Arendsoog en Witte Veder speelden. Deze wildernis die haaks op het weiland stond noemden wij De Woeste Kreken…..Urenlang en lang niet altijd tot ieders genoegen was het oorlog op die plek waarbij vooral Erik maar ook Hans die in de zomervakanties een paar weken bij zijn oma logeerde, zich onderscheidden. Zij hadden pistolen met zilveren en rode kolf en bezaten stripboeken van Roy Rogers, The King of the Cowboys. Dát en de spelregels die voortdurend werden gewijzigd en naar willekeur werden gehanteerd maakte het lastig hen te bestrijden. En dan was er boer De Gier natuurlijk ook nog, waar we rekening mee moesten houden. We liepen op zíjn land tenslotte. Koeien graasden er niet op die plek, maar de boer kon soms onverwacht opduiken met zijn tractor om te gaan maaien of om de afzetting van zijn land te vernieuwen of te repareren. De grote jongens uit de buurt waren op een avond aan het voetballen tussen de hooihopen toen De Gier plotseling opdook, zijn klompen uittrok en daarmee ging gooien. Toen was het pas echt oorlog waarbij Herman Lindeman broer Henk juist op tijd had gewaarschuwd. Het houten projectiel suisde rakelings langs zijn hoofd. Cowboytje spelen in De Woeste Kreken was kinderspel maar een woeste boer dat was andere koek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten