TOURFLITS

HET BLOED KRUIPT….

Het beeld van Napoleon Bonaparte op Corsica waar de Tour drie dagen verbleef, het exemplaar in Bastia,werkt nóg op mijn lachspieren. Herbert Dijkstra vroeg zich af waarom de man indertijd niet veel eerder met zijn veroveringen is gestopt. Hij zou op het prachtige eiland een mooi leven hebben gehad. Tja, gaf collega - commentator en psycholoog Maarten Ducrot zijn mening, hij wilde méér, Napoleon, dat zat eenmaal in zijn bloed, en het bloed kruipt waar het niet gaan kan, de ware aard van een mens verloochent zich niet. Niet veel later zag ik Jens Voigt,eenenveertig jaar en één van die keiharde werkers in de Ronde nog maar eens een lange aflossing doen aan de kop van het peloton. Het bloed kruipt…de aard van het beestje. Jo de Roo, de beste Zeeuwse wielrenner vóór het tijdperk Jan Raas, is inmiddels vijfenzeventig jaar en kan het fietsen nóg altijd niet laten. Hij die ooit drie etappes won in de Tour en de klassiekers Bordeaux – Parijs, Parijs – Tours, de Ronde van Vlaanderen, de Omloop Het Volk en  de Ronde van Lombardije op zijn naam schreef, de laatste zelfs twee keer, is met zijn clubje nog wekelijks actief op de Zeeuwse wegen. Een paar jaar geleden kwamen Annie en ik de heren tegen, wachtend voor de ophaalbrug in Veere. Eergisteren, toen we Zeeland achter ons lieten, was daar de jaarlijkse Jo de Roo Toertocht, een dag waarop men,samen met de oude crack uiteraard, 120 km. weg kan trappen. Ik zie twee beelden: een marmeren gedrocht op het eiland Corsica en dat van een veelkleurig lint van renners op een binnendijkje in de Zak van Zuid Beveland.