Mensenkinderennogaantoe
OVER MENSEN DIE IK OOIT HEB  ONTMOET

De Pukkel

Een mensenleven verloopt nooit helemaal gladjes, er zijn altijd oneffenheden. De vraag is: hoe gaan wij daarmee om.
Ik werd aan hem voorgesteld. Hij heette Jan of Piet, ik weet het niet meer. Waarschijnlijk omdat Jan of Piet zelf meteen voorstelde om hem maar gewoon De Pukkel te noemen want iedereen noemde hem zo. Het waarom was duidelijk. Hij had een grote pukkel precies op het puntje van zijn neus en die zat daar al zijn hele leven. Nee, hij had er nooit over gedacht deze weg te laten halen. Hij was een grote kerel, De Pukkel, maar zijn leven lang bang voor de dokter geweest en om na al die jaren, nu zijn angst verminderd was, alsnog de  herstelwerkzaamheden te laten uitvoeren dat zou het leven er alleen maar ingewikkelder op maken, zo was zijn redenatie. De mensen zouden hem misschien niet meer herkennen of erger nog, hem wellicht niet meer zien staan. Utrechters waren niet zo van de moderne fratsen dus ook niet van cosmetische ingrepen. 
De Pukkel kwam met containers, twaalf waren het er die dag en er zouden er de rest van de week nog vele volgen, het liep immers tegen Sinterklaas en dat was ook zoiets; het was niet bekend of De Pukkel ooit ambities in die richting had gekoesterd maar hij zou van zijn lang zal zijn leven natuurlijk nooit een geloofwaardige Sinterklaas kunnen zijn. Wel was hij een fijne vent, daar waren wij van het warenhuis het allemaal over eens. Een van ons, hij die graag met woorden speelde, noemde hem in die dagen De zo Goed als Heiligman.