Ze staan het in hun regenkleding onder de oranje straatversiering “typisch Nederlands” weer te vinden en nee, zeggen de vrouwen, ik moet het niet zien als een slecht voorteken voor “onze jongens” in Polen, die zijn wel wat gewend en ik moet ook maar niet iets negatiefs verbinden aan de pioenrozen in hun tuintje, die daar met de koppen naar beneden staan en een potje lijken te janken. ,,Kijk maar eens naar de rest van onze hofjes” kirren ze, ,,dat staat allemaal fier in het gelid alsof ze willen zeggen: laat die Denen maar komen”. Alles is er dus klaar voor en deze vrouwen ook. Zij zijn niet de types die de komende weken zielig op het puntje van de bank gaan zitten treuren om een gebrek aan aandacht. En is dat leuk voor de mannen? Natuurlijk is dat leuk. Maar een béétje treuren en vragen om aandacht is dat óók, vind ik, en de buitenspelregel nog eens uitleggen? Ja, ook dát is leuk. Maar hierbij geldt hetzelfde als voor het zetten van handtekeningen: na de wedstrijd.