“Dit is echt niet leuk meer.” In één van de blaadjes van het postbedrijf staat een verslag van de werkgroep Bezorgen over de nieuwe manier van post rondbrengen. ( bestellen uit drie bundels met buidel en tas). Vooraf waren de dame en drie heren, die gingen ervaren waar wij in Vleuten en De Meern inmiddels al ruim twee maanden mee stoeien, nog vol goede moed. Met een leenfiets kwamen zij aan bij het depot in Vleuten waar het wachten was op de teamleider. “We hadden de tijd om even bij te praten met een postbezorger”, vertelt één van de heren. “Die liet ons in niet mis te verstane bewoording weten wat hij van de nieuwe werkwijze vindt. Zacht uitgedrukt was dat niet erg positief”. ( Drie keer raden lezer, wie die postbezorger was…). Maar de vier postbezorgers, zo gaat het verder in het verslag, lieten zich hierdoor niet van de wijs brengen en namen van de inmiddels gearriveerde teamleider de hulpmiddelen met plattegrond van hun wijk in ontvangst. Toen begon de ellende voor het dappere kwartet……..Ze beschrijven hoe tot twee keer toe de post uit buidel en tas op de grond kwam te liggen……En niet alleen de hulpmiddelen waren voor de postbezorgers een struikelblok, ook de werkwijze viel zwaar. Het was een heel gestuntel met de niet hanteerbare huis-aan-huis en de 24uurs en niet 24uurs post. “Het vraagt om continue concentratie en het risico dat je een fout maakt is vele malen groter dan wanneer je met één bundel loopt”. Uiteindelijk is het testgroepje samen gaan werken. (zo’n kop zou ik ook hebben, maar wij die vroeger bij het circus hebben gewerkt, doen het alleen). Enfin, de slotconclusie van het illustere gezelschap luidde: “Het werken volgens de nieuwe methode wordt er een stuk zwaarder op en zeker niet leuker”. Tja, grappige lectuur. Ik heb er eerst schamper maar later smakelijk om moeten lachen.