“Postbode, bent u de vos?” Natuurlijk ben ik dat en ik zet mijn handtekening in één van de hokjes op het papier. Een grapje moet kunnen. “Hij is niet echt een vos, hè juf?” Het duurt even maar er is altijd een kind dat het spelletje doorziet. Achter muren, bomen en struiken,  overal in de wijk houden de vossen zich schuil en overal hoor ik regelmatig opgewonden kinderstemmen. De laatste dagen van het schooljaar moeten welhaast de leukste dagen zijn. Als ik ,,mijn” groepje weer tegenkom en het groepje ziet mij, steelt één meisje de show als ze roept: hé jongens, daar loopt de vosbode!