Het praten komt eerst / dan schuift een slinger ganzen / dwars langs de hemel.

Jan Caro.

Gisteravond laat, toen ik de schuurdeur op slot draaide, hoorde ik ook de ganzen maar ik zag ze niet. Ganzen op weg naar het zuiden, het ontroert me altijd. Merkwaardig genoeg lees ik veelal in de winter veel haiku. De drie regels, de zeventien lettergrepen van de haiku – haiku is enkelvoud én meervoud – zijn een neerslag van een moment, veelal een natuurervaring, en die moet je tijd geven om aan te laten komen. De eenvoud, er is geen woord teveel bij deze dichtvorm, laat veel ruimte en die nodigt uit tot onderzoek en beleving. Als schrijven schrappen is, de kunst van het weglaten, dan is de geslaagde haiku daar een schoolvoorbeeld van. Veel haikudichters hebben zich deze discipline pas op hoge leeftijd eigen gemaakt en zijn er ware meesters in geworden. Misschien slaag ik er ooit ook in. Hier is nog een mooie, van Max Verhart. Voor ik de ganzen / in hun vlucht heb geteld / verschuift het patroon. Talloze mensen hebben waarschijnlijk ooit meegemaakt waar de dichter melding van maakt. Maar hoe is dit beleefd? Maak er maar eens een haiku van, kort, bondig en in alle eenvoud…Tot besluit nog ééntje lezer, misschien krijg je ook de smaak te pakken.Weer een over ganzen; In de ijle lucht / schrijven veren van ganzen / het lied van de winter. Marian van der Eyk.