De bejaarde vrouw die in de hoek van het hofje naast de poort woont, moet me vanaf haar plekje aan de tafel bij het raam al bijtijds hebben gezien want ze staat in de deuropening als ik nog bij haar buren ben. ,,Vat geen kou”, zeg ik. Ze staat met een envelop in haar hand en als ik bij haar op de stoep sta zegt ze: ,,Ach postbode, kunt u dit ontcijferen? Ik kan de postcode niet lezen. Wat denkt u? Is dit een P of een D? Komt u even verder, ik heb de koffie klaar”. In haar keukentje staat de koffie reeds ingeschonken….,,Suiker en melk postbode? Ach, misschien kunt u dat zelf’. ,,Het is een D”, zeg ik. ,,O een D ik dacht het al wel hoor maar…ja, ziet u….een kennis heeft me geschreven, nu ja….een vriend van lang geleden”. Het is even stil en dan komt mijn reactie “o wat leuk” op hetzelfde moment met haar aanvulling “hij is weduwnaar geworden”. ,,Al een jaar geleden, hoor” zegt de vrouw. ,,En ik ben ook al weer bijna twintig jaar alleen.We hebben elkaar zo lang niet gezien….en ik weet niet of ik zijn brief….gut, hij woont helemaal in Wemeldinge…” Ze moet een beetje blozen. ,,Dat is toch Zeeland?” Ik knik en zeg dat de post daar ook komt en ,,mevrouw kan ook een kerstkaart sturen….” Plotseling lacht ze als een meisje en zegt: ,,Ik zal u niet langer ophouden. Bedankt voor eh…..” Voor de postcode?”, zeg ik. Ze lacht en laat me uit.