THUIS BIJ DE TELEVISIE

Hier hebben we gelopen en dáár hebben we koffie gedronken, weet je nog? Nu gaan ze door de Wilhelminastraat, zie je wel? De aanloop naar de rondjes met Bemelerberg en Cauberg is een feest der herkenning en ja, het Krijtlandpad gaan we vast nóg eens lopen. Zeg maar wanneer. In de herfst waren we er nog niet. Dan is het óók mooi. We zitten afwisselend voor de televisie en achter de laptop met kaartjes van het parcours, en zijn misschien op afstand dichter bij Zuid Limburg dan dat we er ooit lijfelijk waren. Hebben we daar ook gelopen, op de Molenweg? Nee. Wel in Berg en Terblijt, dat weet ik nog, de boer die aan het maaien was, de geur van gras en het heerlijke Lindeboompje op het terras. Dronk jij toen niet een wit wijntje? Waar fietsen ze nu? Gut, zullen ze in Haren al bekomen zijn van de schrik en ook wielrennen kijken? Je zou maar nietsvermoedend een kaartje aan het leggen zijn of met een cognacje bij de open haard zitten met een goed boek, of zoals wij nu, knusjes bij de televisie, en plotseling vliegt er een steen door je ruit, of je voortuin wordt op een ongebruikelijke manier omgespit, (waar is het beestje, hier is het beestje). Als ik er tóch zou zijn zou ik op de Bemelerberg gaan staan denk ik, of hier aan de rand van het maïsveld, lekker rustig en na afloop eten in Maastricht en daar overnachten. Maar hier is het ook goed.Vindt je niet? Thuis kan je zo heerlijk weg dromen.