BIJ DE TANDARTS  1

,,Elke behandeling is hier geheel pijnloos”, sprak de vrouw en de kosten? ,,Die vallen reuze mee, met de verzekering is er altijd uit te komen en als u oud bent en slecht ter been, komen ze u halen met een hoge auto. Wist u dat?” Dat klinkt goed, zei ik en wat een mooi vooruitzicht. Nee ik moest niet denken dat de vrouw bij de praktijk hoorde. Zij was niet meer dan een tevreden cliënt. Toen ging de schuifdeur open en een gezette, vriendelijk ogende man in een witte jas liet weten dat ik met hem mee mocht komen. ,,Dat is dokter V ”, zei de vrouw en ze wuifde naar hem en dokter V wuifde terug. ,,We gaan naar de gele ruimte”, zei deze nadat we elkaar de hand hadden geschud. ,,Ik ben van de nieuwbouw zeg ik altijd. Ik ga u een mooie prothese aanmeten, boven en beneden” liet hij me na een vluchtige inspectie weten. ,,Wij vergoeden vijfenzeventig procent van de kosten van het gebit. Niet van de extractie, de sloop noem ik dat. Wat denkt u van woensdag drie uur? Drie uur of half elf, dat is ook nog een mogelijkheid”. Het is nu in gang gezet, dacht ik, er is geen weg meer terug. Een paar jaar geleden klom ik in een andere tandartsenpraktijk nog uit de stoel,toen me tot mijn grote schrik duidelijk werd dat de wortelkanaalbehandeling onmiddellijk plaats zou gaan vinden. Ik had daar de tijd niet voor, dat begreep men daar toen niet …..Nu vroeg ik of mijn hoektand, de veroorzaker van de pijn, alvast getrokken kon worden, dan zouden er nog maar zeven overblijven…… Door mijn angst voor de tandarts was ik hier aanbeland, hét adres voor een even vriendelijke als pijnloze aanpak. ,,Ik zal iemand sturen”, zei dokter V. Een poosje later stelde hij me dokter N voor die voor een pijnloze verdoving zorgde. Wat is alles bij de tandarts toch met sprongen vooruitgegaan, dacht ik in de gele ruimte op mijn gele stoel. Deze mensen weten wat ze doen, zijn vriendelijk en voorkomend en hebben het beste gereedschap tot hun beschikking. ,,Zo, nu zullen we eens kijken”. Dokter N was terug en klaar om de hoektand te verwijderen. Ik keek naar zijn hand en naar het voorwerp dat hij omklemde. Ik herkende het gereedschap en dacht: ach ja, een tang. Sommige dingen veranderen nu eenmaal niet. Vooruit dan maar. Zo dacht N er ook over en weldra had hij de tand in een stevige greep en begon hij te wrikken. Van voor naar achter, van links naar rechts….N deed een rondedansje met mijn hoektand, liet hem alle hoeken van mijn mond zien. Dat viel nog niet mee. ÁÁÁÁ,wat een diepgeworteld kwaad! Ik liet de arts middels een zacht maar doordringend kermen weten dat ik pijn had en zijn optreden niet op prijs stelde waarop hij besloot nóg maar eens een verdovingsprik uit te delen.”Elke behandeling is hier geheel pijnloos”, hoorde ik de vrouw weer zeggen ,,Het komt goed”, zei dokter N, hij komt al los, straks is het snel gepiept”. Plotseling was de gele ruimte overtrokken met een grauwsluier. Ik was zeker nog niet de tevreden cliënt en zat met het zweet in mijn handen. Toch was het klusje, zoals beloofd, uiteindelijk nog snel geklaard. Nadat dokter N de wond had gehecht en had afgedekt met een gaasje waarop ik moest bijten, namen we lachend afscheid, met schouderklopjes over en weer geloof ik. De vrouw zag ik niet meer; zij had me een rozentuin voorgespiegeld maar ik moest eerst nog door de brandnetels, zoveel was duidelijk. Nog twee kiezen en vijf tanden……