Onder de vogels

                       met

            MUS IN DE HAAG

Even rust aan het Bomenhof, Pieter post, na de drukte van de laatste weken. De Tweede Kooi is met reces en mijn vijf nakomelingen klein en kaal, wachten nog wat en doen krachten op om strakjes uit te vliegen en later in het jaar voor de eerste keer naar de stembus te gaan. De oudste weet nu al welk vogelhokje hij gaat aankruisen….Geïnspireerd door het succes van de groenlingen – op de natuur gaat minder worden bezuinigd – gaat hij voor die partij. Je moet hem eens horen bazelen….Ik vrees dat hij later de politiek ingaat. Nu al is hij benaderd  om mee te schrijven aan het verkiezingsprogramma! Zie maar eens naar zijn eerste tekst: “ZIJN WIJ VOGELS – ZO DIVERS VAN PLUIMAGE – NIET ALLEN GROENLINGEN?” Zeg nu zelf, Pieter post, wat een retoriek….. en dat is nog maar het begin. Ik krijg er gewoon  kippenvel van. Het zal toch niet? Mijn kind kleine mus, een vogelmenner, een demagoog…. Maar kom, laat ik niet te hard en al te somber van stapel lopen en vertrouwen hebben in zoonlief. Gelukkig houdt hij zich niet bezig met Eigen Vogels Eerst, dat is al een hele geruststelling. Maar pas op, laten we de kuifmees en consorten nog niet afschrijven en ook de roodborstjes niet. Politiek is nu eenmaal een merkwaardige sport en de kiezer wispelturig. Ik, mus in de haag, kan het weten helaas. Het was trouwens een mooi geluid. Natuurlijk gaat er voor ons vogels niets boven het kraken van eierschaal en het piepen van jongen maar het geluid van het uit elkaar vallen van een krakkemikkige vogelkast is me even lief als de zangkunsten van nachtegaal. Alleen zonde van de tijd natuurlijk, want die zelfde krakkemikkige vogelkast heeft niets dan windeieren opgeleverd. Vogels paaien met “je mag hier harder vliegen dan daar…” en verder maar wat kakelen en krassen dat is nogal magertjes, vindt je niet? Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is maar een bek opzetten is nog geen zingen zeg ik altijd maar.