Zwervend door Vleuten - een dorp en stadsdeel met een kerk met carillon! – ben ik o.a. met de post van zaterdag ( kan gebeuren…) in alle vroegte in “mijn oude wijk” in Vleuterweide en verneem ik van twee mensen dat ze blij zijn mij weer terug te zien. Dat is toch mooi, niet? De vrouw die in de zorg werkt, dus ook dagelijks haar hoofd schudt, zegt dat ze al die tijd dat ik hier niet met het papier liep, toch steeds met koffie aan het hek heeft gestaan….en refereert hiermee aan de strenge winter van twee jaar geleden, toen ik drie maanden achtereen op de ijsbaan van De Rietvelden pogingen deed om op de been te blijven, en zij het was die met een bakkie troost aan de uiteindelijk positieve afloop dus een bijdrage leverde. Ik zal dat nooit vergeten, zeg ik haar. Het carillon speelt “O hoofd vol bloed en wonden”. Maar nee, zo erg is het dus niet.