De deur staat wijd open maar dat weerhoudt de kleine jongen die ik de post in handen heb gegeven er niet van het papier door de brievenbus te wurmen, precies zoals de postbode dat pleegt te doen als de deur dichtzit. Het is een grappig gezicht en onwillekeurig moet ik hierbij aan broer Theo denken en aan zijn act met de toegangsdeuren op zijn werk. Die toegang bestaat uit een grote schuifdeur die aan het begin van de werkdag altijd uitnodigend openstaat en een klein deurtje er pal naast waardoorheen je in dezelfde ruimte uitkomt. Maar dat deurtje zit meestal dicht… Voel je hem aankomen, lezer? En zie je Theo aankomen op zijn fiets? Wetend dat zijn collega’s vanuit de kantine, waar eerst koffie wordt gedronken voordat men aan de slag gaat, uitzien op de entree? Zo zorgt hij iedere morgen voor een stukje entertainment want neem van mij aan dat hij ook maar niet één ochtend "gewoon" zoals de anderen, door het grote gapende gat naar binnen fietst maar eerst het kleine deurtje opent om zich vervolgens met zijn rijwiel door die veel kleinere opening naar binnen te wringen. Ik maak me sterk of hij zal inmiddels alle grote en kleine varianten die er op dit thema mogelijk zijn, hebben toegepast. En waarom? Omdat zijn collega’s het iedere ochtend van hem verwachten – "hoe zal hij vandaag weer binnenkomen?" – en Theo graag aan deze verwachting voldoet. Omdat ook hij weet dat een lach –of hij nu bewust door hem ontfutseld wordt of onbewust door de kleine jongen bij de brievenbus – voor ontspanning zorgt en voor een goed begin van een nieuwe dag.