“Salvetes Difficultates” staat er op zijn grafsteen. “Welkom gij Moeilijkheden”. Hoe vaak worden wij niet door ons brein verrast, want juist nu er zich niet één moeilijkheid aandient moet ik aan het levensmotto van Jan van Seumeren denken. De zon schijnt, alles gaat me voor de wind, er is geen vuiltje aan de lucht, de hoeveelheid papier is te overzien en het ligt nog op volgorde ook en toch word ik overvallen door “Welkom gij Moeilijkheden”. Het is me een even groot raadsel als het gegeven dat jaarlijks talloze mensen het leuk vinden om op tweede paasdag de meubelboulevard te bezoeken. Vandaag is het geen straf om postbode te zijn. Op een dag als deze zie ik dit baantje weer als “betaald sporten”. Op mijn verzoek gooit één van de jongens die wat met een bal lummelt deze op mijn hoofd, bovenhands nog wel, en ik kop het speeltuig strak in zijn handen terug. En nóg maar een keer dan, om het af te leren. Nee, dit zijn geen moeilijkheden. Maar als ze zich weer voor zullen doen, zal ik ze dan welkom kunnen heten?