Uit de schuur geklapt
NOTITIES VANUIT DE SCHUUR

Met de muziek mee   22   Getroffen door een sopraan

Mijn moeder hield van een mannenstem, die van Marco Bakker kon ze wel waarderen, terwijl mijn vaders voorkeur naar de zang van  Christine Deutekom uitging, een vrouw bovendien die hij - ‘wat een charmante verschijning’- graag zag. Deze week luisterde ik weer eens naar de muziek van Edvard Grieg (1843 - 1907 ) en werd daarbij voor het eerst getroffen door de zang van de Noorse sopraan Marita Solberg.
Solveig’s Song uit de Peer Gynt Suite no. 2. is het lied van Peer’s jeugdliefde die bijna een leven lang op de rusteloze fantast blijft wachten. Een lied van eenzaamheid en verlangen. Zonder ook maar de geringste opsmuk en overacting, maar eenvoudig, beheerst en haarzuiver doet Solberg de tekst van Ibsen en de compositie van Grieg alle eer aan. Haar optreden in de openlucht van Berlijn begeleid door de fameuze Berliner Philharmoniker o.l.v. Neeme Järvi is een belevenis, het herbeleven waard. Je vraagt je, ingepalmd door sopraan en orkest, spontaan en bijna hardop af wat of die Peer Gynt mankeerde om pas aan het einde van zijn leven naar zijn jeugdliefde terug te keren. 
Grieg heeft meer moois gemaakt; zijn pianoconcert is sinds de première in 1872 steeds een succes geweest en wordt veelvuldig uitgevoerd, de Holberg - en de Lyric Suite eveneens. In de meeslepende song Last Spring dat ook orkestrale versies kent is ze weer terug, Marita Solberg, en geeft ze nogmaals haar visitekaartje af. Ook Solveig’s Cradle Song is wonderschoon en zelfs wanneer je teksten niet altijd kunt volgen zoals die in de aria’s uit de opera Alessandro van Haendel die de Noorse nagtegaal ten gehore brengt, blijf je naar haar luisteren. Ik heb het eerder gezegd: als er een god bestaat is het een vrouw. Misschien wel een sopraan.